Etiquetas

,

 

¿Cando pedirá perdón aquela chusma clerical que ía baixo palio da man cos xenocidas e, pola contra, nos fixo sentir culpables da morte de Cristo aos que non tivemos nada que ver con aquel asunto -de feito ainda non nacéramos-  no que si foron claves os fariseos, os mesmos que mandan agora na Institución eclesiástica?.

 

Hoxe a Semana é un período de folganza que, para os que poden, aporta un paréntese ben agradecido ao remate do que chaman os meses tristeiros. Supón, ademais, unha inxección vital para a hostalería e derivados, como tamén un pulo do emprego estacional.

Pero todo isto é recente. Corría o ano 1964 cando unha recua de nenos cubríamos a pé, por camiños de carros, o treito entre Moalde e Bandeira, conducidos polo mestre que ía na besta prevendo que no camiño de volta os lobos ían acompañar os nosos pasos, fungando coa fame e o ansia tras das silveiras. ¡Toda aquela viaxe iniciática para vermos “Barrabás, o bo ladrón”!

A borracheira dos días era o cheiro a cera queimada e incenso, os panos morados cubrindo as imaxes pero tamén todas as pegadas da ledicia pagá; a contrición, o sentimento embutido polo crego na alma dos nenos como a zorza na tripa de que tiñamos que ter presente, sempre, a nosa condición de culpables mesmo desde o intre de ter nacido; a acusación da nosa condición de xérmolos do mal, herdada desde o berce, e imputada desde o púlpito acusador con voz timbrada, engolada, imbuída seica de autoridade divina. ¡¡¡¡chusma clerical!!!!!

Durante días só había música sacra nas emisións radiofónicas, misas, teatralidade ritual, lavado de pes exercido con dificultade por prelados orondos e tegumentosos, bendicións protectoras urbi et orbe, coros de monxas servís chorando interminablemente.

A través dos mimbres da Sonata Tlefunken filtrábase o cheiro a incenso e a carne descomposta e santa. A criada do cura velaba por que non xogáramos na carballeira a carón do adro e facíanos papar enteiro o viacrucis, no que o tempo se paraba en cada paso, diante dun retablo patético. Todos a odiábamos, pero dabámoslle o perdón a Saladina cando, xa ben de noite, achegada a cesta con canotiños de crema, bollinas de noz e unha garrafa de quinito.

Había xa algo de perversión blasfema, de rebeldía nos nosos irmáns maiores, os do Maio do 68, que o día de Ramos irrompían na Igrexa con abeneiros enteiros, algúns cos seus niños e postas de ovos, para que de seguido entrarán verderolos, xílgaros e mesmo algunha curuxa, para o pánico do crego que un ano mesmo sufríu unha anxina de peito. Rematara a cerimonia Xan de Silvouta, que afirmaba ter sido presbítero en Bariloche -todos sabiamos que traballara nunha churrasquería-, de onde trouxera unha nejra descomunal que o mantiña limpo e ben alimentado. O mesmo que conseguía Saladina co cura, que superada aquela anxina, chegou aos noventa e seis anos dándolle ao badajo día si día tamén.

Nós, namentres, perdidos no medio da nada, naqueles anos escuros no que o fanatismo clerical quería ser dono das nosas vidas, da nosa intimidade e do noso futuro.