Etiquetas

Nas horas que deixa libres o traballo remunerado sempre queda algo por facer: cortar e preparar a leña para o inverno, podar, cortar a herba. Facer orden no faliado, renovar xuntas de silicona, desinfectar e pintar, lixar a madeira e botarlle aceite protector, arranxar as cadeiras vítimas do sobreuso, anovar as xuntas dos baldosíns, sanear os cables eléctricos sulfatados, quitarlle a merda ás guías dos climalits, tratar as carcomas, reponer as lámpadas fundidas, reparar as tellas e quitar o musgo das vertentes e don canalóns, selar as xuntas das chimineas, asegurar as escadas, volver a podar e a cortar a herba, guiar e embridar a fructificación, fresar e abonar, andar a repartir froita entre familiares e amigos, apertar os tendais, reparar as tinas, cementar as losetas levantadas, limpar os condutos de evacuación, reparar as caixas das acometidas, deshollinar a caldeira, empastar esa moa maldita, admitir ao fin os lentes para ler, coser a roupa que ainda ten moito uso, pegar as suelas con loctite, ordenar os CDs, os libros, os cables e os periféricos, a axenda de contactos e as potas da cociña, reponer os filtros da Brita e a tinta da impresora, levar ao servizo técnico o deshumidificador, o microondas, a tostadora, o aparello de televisión e, se cadra, tamén a lavadora e o frigo.

Ás veces tamén queda tempo para xogar cos cativos, despois de levalos e buscalos, entre clases e actividades extraescolares, ou para axudalos cos malditos deberes, ou para pasear coa parella o facer o amor. Para o ximnasio xa non quedan forzas, nin tempo. ¡Diñeiro tirado!.

Digo eu, ¿e non serán esas actividades e outras máis, de certo, manobras de evitación por non entrar na análise e no debate da cuestión catalana sen resolver por mor do enrocamento da clase política.

Cando estou a tender a última colada do día, baixo un ceo estrelado de Outono, pregúntome se non estaremos atrapados de máis pola intendencia, polas cousas pequeñas do día a día que non facilitan a reflexión sobre o que hai de materialismo detrás das ideas.

Desa necesaria calma para a inmersión no profundo da natureza humana sí poido dispor o hippie atípico, practicante de orientalismo impostado – como tamén Guerra estaba imbuido pola música de Mahler cando enchía as alforxas famentas do seu irmán co diñeiro de todos-, Rodrigo Rato, ao que non lle chegaba co salario de dous millón de euros/ano en Bankia e percibía tamén corenta mil euros ao mes por asignarlle a campaña de publicidade da entidade á empresa do seu testaferro. Agora paga as penas a bordo do seu yate particular.

Como dixera xa no século III a.C. o gran filósofo chiné Xa Cho Vín: “Antes, por una peseta, dábanche un melgacho medio regular. Hoxe dánche unha pescada daquelas podridas da beira do mar”.