Etiquetas


Lírica de lo absurdo

A dúbida, as ansiedades, os subterfuxios e as pantasmas internas son, se non o maior, un dos meirandes compoñentes que constrúen a condición humana. Sen pesadelos e incertidumes, non seríamos humanos. O progreso da sociedade tenta presentar ao ser inanimado e inerte coma o modelo de conducta, algo utópico. Todos, absolutamente tódolos seres humanos temos as nosas disputas internas. A mesma vida é un dos sensentidos máis grandes, a eterna pregunta: cal é a finalidade da nosa existencia? A realidade é tan decepcionantemente sinxela que resulta inaceptable para o 99% da especie: nacemos para morrer, e no camiño tratamos de entendelo. Por iso é necesario deterse e reflexionar sobre a prepotencia que domina as relacións intersociais e a entender a inutilidade da mesma. Non és especial, non és un copo de neve único e fermoso, és da mesma materia orgánica en descomposición que todo o demáis. Primeiro tes que te saber render, e aceptar que algún día as morrer, só entón vivirás sen medo e serás libre.


 

“Aceptala morte positivamente fai que se potencie a vida, que se poida chegar a ser máis humilde e que cada instante sexa vivido intentando que todo teña un sentido diferente. Pensar na morte co pensamento disposto a aceptala vida supón vivir máis e mellor o aquí e agora, sen prexuízos e sen autodefensas narcisistas”

Ramiro Calle